اکـــرام

به هر کدوم از دوستان گفته می شه چرا در اکرام حضور ندارین ، یا حضورتون کمرنگه ، با این جمله ها روبرو می شیم :
* من فقط یه نفرم و هزار تا کار و گرفتاری دارم ، وقت نمی کنم !
* خیلی دوست دارم بنویسم ولی شما کجا و ما کجا !
* کامپیوترمون دچار مشکل شده !
* خط اینترنتمون قطعه !
* اینقدر کار داریم که به اکرام نمی رسیم !
* حد و اندازه ما اندازه بقیه استادان نیست !
* می خوام بنویسم ولی نمی رسم !
* و . . . .
ولی آیا به راستی کدومیک از این حرفها می تونه توجیه درستی داشته باشه ؟!
جالب اینجاست که همه ی دوستان اظهار علاقه می کنن که در اکرام باشند و از کم کاری یا فعال نبودنشون اظهار شرمندگی هم می کنند !
ولی به راستی مشکل چیست ؟!
آیا موضوع دیگری است که ما از اون خبر نداریم ؟
اصولا آیا کاربردهای وبلاگ نویسی و تعامل وبلاگی برای دوستان شناخته شده است ؟
آیا دوستان با برنامه ریزی آشنایی دارند ؟ و اصلا برای کارهای خود برنامه دارند ؟
آیا به راستی تخصیص نیم ساعت وقت در هفته برای وبلاگ اکرام نشدنی است ؟!
آیا . . . . . . . .
به هر حال باید منتظر موند و از زبون خود شما شنید که مشکل چیست ، تا شاید راه حلی هم یافت !